Warsztaty

Biżuteria 2 – warsztaty rękodzieła kwiecień

IMG_6259

Ze stworzonych na poprzednich warsztatach koralikach z modeliny tworzyliśmy metodą soutache biżuterię. Technika ta jest  popularna przy wyrobie biżuterii. Biżuterię tworzy się przez połączenie plecionych sznurków z jedwabiu, w tańszej wersji wiskozy z oszlifowanymi kamieniami szlachetnymi czy półszlachetnymi, albo sztucznymi ozdobami. Wokół ozdoby tworzy się ornamenty ze sznurka, zwanego sutaszem, przyszywając go za pomocą nici do sznurka obok.  Sznurek – sutasz wykorzystywany w tej technice to wąski płaski warkocz tkany maszynowo w jodełkę / kłosa, mający od 2,5 do 5 mm.

Powstały jak zwykle wspaniałe dzieła.

bizu1

Nowy folder (2)1

Soutache, soutage, sutasz, sutaż, samo słowo  w oryginale „sujtas”  wywodzi się z języka węgierskiego i oznacza plecionkę. W połowie XIX wieku we Francji  zaczęto go używać na określenie ozdób na mundurach wojskowych – szamerunku. Technika pochodzi ze wschodu, była używana już w starożytnych Chinach, a do Europy dociera wraz z kupcami ze wschodu i azjatyckim kaftanem wraz z Mongolską Złotą Ordą.
Barwne stroje ozdobione sznurkami, często w celu do zakrycia szwów, lub ozdobienia brzegów materiału takie jak  turecki dolman, strój  zakładany pod futro stają się wzorem dla węgierskiego mentyka –kurtka podbita futrem używana w XVI-XVII wieku, zakładana na mundur, używana między innymi przez  huzarów  (nazwa polska huzarka). Na tureckim dolmanie wzorowany też był strój rosyjskich bojarów – ferezja, przyjęty potem przez polską szlachtę. Wszystkie je łączyły ozdoby z naszywanego sznurka, często spełniającego też rolę zapięcia. Do dziś widzimy sutasz na mundurach wojskowych, ale i w ubiorach na całym świecie, popularny w strojach ludowych Azji  na przykład w Mongolii, czy azjatyckiej Rosji, dotarł daleko w świat i widzimy go też obecnie na strojach mariachi z Meksyku .

 

Artykuły o podobnej tematyce

Brak komentarzy

Skomentuj